2017/Nov/17

           ผ่านไปนานหลายเพลา แต่ความสันขวานยังเป็นเฉกเช่นเดิม

 

             

คุนหมิง เมื่อนานมา...

2007/Aug/27

กลับมากินข้าวที่เก่า พัดลมไม่เคยจะเปิดจนกว่าจะสิบเอ็ดโมง ข้าวแกงรสชาติเดิม ข้าวกล้องถ้ามาช้าก้อจะอดกิน ข้าวมากกับข้าวน้อย ก๋วยเตี๋ยวรสชาติพิลึกพิลั่นแต่ใส่ลูกชิ้นให้มากมายจนกินไม่หวาดไม่ไหว ร้านอาหารตามสั่งร้านสุดท้ายยอดนิยมซึ่งเป็นผู้ส่งออกพริกระดับประเทศทำอะไรก้อเผ็ด มาม่าผัดขี้เมาน้ำมันเยิ้ม เส้นมาม่าลวกแบบแข็งๆไม่สุก และแถมพริกให้อีกกิโล ข้าวมันไก่อร่อยที่สุดในย่านรามา-กระทรวงต่างประเทศ ทุกอย่างยังคงอยู่แบบเดิม ยกเว้นร้านน้ำปั่นที่เจ้าของจะใส่ถุงมือยางสำหรับล้างห้องน้ำและปั่นทุกอย่างที่ขวางหน้าให้พวกเรากิน เขาหายไป หายไปไหนกัน ฟักทองผสมแครอทกะน้ำส้มปั่นนน ไม่ได้กินอีกต่อไป โชคดีหรือโชคร้ายวะ

ยังไม่ได้ไปลองกินสตอเบอร์รี่ปั่นกับเปาใส้ครีมที่ตึกกลมว่ารสชาติมันยังคงเหมือนเดิมหรือเปล่า ไม่ช้าไม่เร็วคงต้องไป

ต้องซื้อเสื้อเหลืองมาใส่ เพราะใส่แล้วไม่ต้องใส่กระโปรง เสื้อเหลือง-กางเกงผ้าสีดำเค้าอนุญาต ทำถูกระเบียบครึ่งนึงเสื้อเหลืองแต่กางเกงยีนส์ ผลคือยังโดนด่าเช่นเดิม อะไรล่ะ กางเกงยีนส์มันผิดตรงไหนหรือ กระโปรงสั้นโชว์ขาอ่อนใส่มากลับไม่โดนด่า ต้องคล้องบัตรนักศึกษาด้วย เท่ห์จังกู

คิดถึงความเงียบสงบจากที่ที่จากมา แต่ความคึกครื้นของบ้านเมืองตัวเองก้อยังพอทำให้ใจมันคึกคักขึ้นมาได้

ขี้บ่นจังนะมรึง

2007/Jun/21

ท้องทุ่งข้าวสาลีเจริญเติบโตอย่างรวดเร็ว เผลอแหม็บๆ จากสีเขียวอ่อนๆ ตอนนี้กลายเป็นแลนด์สเขปสีเขียวให้เห็นไปทั่วทั้งพูแมน

ดอกหญ้าปลิวว่อนไปทั่วทั้งอากาศ มันก็สวยดี แต่กูคันว่ะ ยิ่งตอนเย็นๆดอกหญ้าที่กำลังล้อเล่นกับสายลมกระทบกับสีทองของแสงแดด มันได้ใจจริงๆโว้ยย

ให้พูดตามความจริง คือ พึ่งจะมาดื่มด่ำกำซาบกับบรรยากาศที่นี่เอาอีตอนกูใกล้จะกลับแล้วนี่หละ

ช่วงซัมเมอร์จะมีรถเมล์ให้ขึ้นแค่ตอนห้าโมงเย็นเท่านั้น แต่ก็ไม่เคยกลับกับเค้าได้ทัน เราชอบเดินกลับเองมากกว่า ช่วงสองทุ่มครึ่ง เวลากำลังดี ค่อยๆเดิน ไม่มีขโมยขโจร ลมเย็นๆ ต้นไม้ใบหญ้าพัดปลิวไปมา แดดกำลังอ่อนๆ(กรูบอกแล้วใช่มะ ว่าที่นี่หน้าร้อนมันจะมืดเอาอีตอนสามทุ่ม) เดินลัดเลาะตามหนทางที่มีเนินซะเป็นส่วนใหญ่ หมาจูงคนมาเดินเล่น จ๊อกกิ้ง ตรงสนามบาสก้อมีหนุ่มๆกล้ามหย่ายๆกะลังเล่นกันอย่างหนุกหนาน บางวันก้อจะมีคนมีตีเบสบอลกัน เง่ออ ดีเนาะ

ตรงหนองน้ำที่เดินผ่านก้อจะได้ยินเสียงนกร้องกระจิ๊กกระจ๊าก โฮ่ยยย น้ำตากรูแทบจะไหลพลั่กๆ

คาดว่าคงจะต้องคิดถึงที่นี่เหลือเกิน เมื่อต้องจากมันไปแล้ว ชีวิตกำลังจะกลับคืนไปสู่ความวุ่นวายอีกครั้งแล้วหรือ

ที่นี่เหมาะสำหรับคนที่มีครอบครัว เพราะมันสงบสุขและปลอดภัยที่สุดแล้ว

เดือนที่แล้วเรายังโหยหาอยากออกไปแร่ดต่างเมือง อยากออกไปจากที่นี่ เพราะมันเงียบเหงาบัดซบ แต่พอเอาเข้าจริงๆ พูแมนมันทำให้กูคิดถึงจนใจแทบขาด